Geschiedenis van Encaustic

Er bestaan oude geschriften van ca. 600 jaar v. Chr. waarin de encaustic werd bezongen. Toen de vroegere kunstschilders uit het Romeinse Rijk, Egypte en Griekenland hun encaustic (betekend “inbranden”) kunstwerken schiepen, hadden zij geen idee dat deze geweldige schilderstechniek voor bijna 1000 jaar in de vergetelheid zou geraken. Nieuwe schilderstechnieken drongen de encaustic terug.
Daarvoor verantwoordelijk was niet alleen de bewerkelijke manier van de encaustic, men had hitte nodig om de wasverf te kunnen maken en te verwerken, maar ook de moderne eigentijdse materialen en technieken en het veranderde beeld van de mensen in die tijd over Kunst.
Pas na de ontdekkingen van schilderingen in de Egyptische grafkelders, door o.a. archeoloog Prof. Petrie, op sarcofagen, beschilderde mummies, op houten panelen, lieten ons zien waarmee in de oudheid geschilderd werd. Encaustiek en tempera.
De ontdekte schilderingen (ca.17/18de eeuw) verkeerden in zo’n goede staat dat men iets begon te begrijpen van de houdbaarheid van schilderingen in was. Fresco’s, tempera en olieverfschilderingen uit het verre verleden hadden n.l. niet deze conservering. Oude schilderingen uit de Middeleeuwen en Renaissance vergeelden, of werden donkerder en vertoonden barstjes
Tussen de 6de en 13de eeuw verdween de encaustic vrijwel helemaal. Een enkeling bleef deze bewerkelijke manier van schilderen trouw. Toch zijn er steeds kunstenaars geweest die op een of andere manier encaustic gebruikten voor hun kunstwerken. Bekend is de Amerikaanse kunstenaar Jasper Johns. Hij maakte in 1955, uit de begintijd van de Popart, meerdere encaustic werken in combinatie met collages.
In 1990 heeft Michael Bossom (Engeland) een nieuwe techniek ontwikkeld om encaustic toe te passen met moderne elektrische gereedschappen en kant en klare wasverf.
Encaustic painting is een unieke vorm van schilderen.
Met behulp van een speciaal strijkijzer en/of pen wordt gekleurd bijenwas verwarmd, hierna is deze te bewerken op encaustic papier.